KRISS

ผมกลับบ้านที่อุทัยธานีช่วงวันเสาร์อาทิตย์เพราะพ่อกับน้องต้ิองไปเลือก ตั้งสมาชิก อบต. ส่วนผมนั้นไม่ต้อง เพราะเป็นคนจังหวัดนนทบุรีตามทะเบียนบ้าน

ไปถึงหมู่บ้าน เห็นที่ร้านของชำของปู่ผม มีป้ายผ้าใบอันใหญ่อันนึง เนื้อความประมาณว่า เรามาร่วมลงนามจะไม่ขายเสียง แล้วก็มีลายเซ็นของชาวบ้านเยอะแยะไปหมด ผมยิ้ม

เพราะผมรู้ว่า การไม่ซื้อเสียง เป็นสิ่งที่ไม่มีจริงในการเลือกตั้งใดๆในประเทศนี้

ผมคิดคล้ายๆ Joker ใน Batman ล่าสุด ว่า Anarchy นั้น Fair ครับ ไม่มีชนชั้นใดๆ แต่ผมเองกลับยอมรับให้เป็นแบบนั้นไม่ได้ คิดไปคิดมาก็วนไปวนมาดีแท้

ผมว่าตอนนี้นักการตลาดบนหอคอยทั้งหลายแหล่ได้เริ่มกลายเป็นเหมือนหมอดูเห่ยๆเข้าไปทุกที

ถ้าจริงๆแล้วไม่มีความดี ความเลวล่ะ ถ้าเราแค่คิดไปเองทั้งหมด และสิ่งดีไม่ดีเหล่านั้นก็เป็นแค่ “สิ่ง” ล่ะ

ถ้ามีคนพันคนยืนอยู่ แล้วจู่ๆคนหนึ่งคนในนั้นหันหน้าไปทางขวา คนที่เหลือคงไม่รู้สึกอะไรมาก
แล้วถ้าเป็นคนร้อยล้านคนยืนอยู่แล้วคนแสนคนหันไปทางขวาล่ะ?

“แม่!!! ทำไมโค้กไม่ไหล หนูอยากกินโค้ก”